وقتی که بچه بودم ، جمعه ها ، کودکانه ، گنجشکک اشی مشی را نجوا می کردم . بزرگتر که شدم مرد تنهایی را یافتم که خسته از شب تیره زیر آوار هفته های خاکستریش ، زیر سقف این کوچه های تنگ و تاریک ، وحدت مردم خواب در بیدار شهر را می جست . او همنوا با شهیدان شهر کتیبه ای را سرود تا آیینه ها خیال خوش برف آلود گل یخ را در کوچ بنفشه ها از روح خود بزدایند.

تورا دوست دارم ...