هنگامی که آدمی در مقابل پسا کنش های محیط اطرافش قرار میگیرد.نا خواسته تن به واکنش هایی میدهد که مجموعه را به سوی تدوام بقای طرفین سوق داده ، تا وجود آرامش را در گوش یکدیگر زمزمه کنند.

این تمیلات ناخواسته که خبر از افول بشریت می دهد نا شی از بی خبری آدمیست و عدم توانایی درک تمایز موجود بین < تعاون> و <دیگر بوده گی>.(تعاون به معنای، راهی برای چینش افکار و هماهنگی آنان و دیگربوده گی به معنای فاصله از خویشتن و جستن آن در دیگری ).

این روی کرد اشتباه واقعیاتی بیگانه را شکل میدهد.واقعیاتی که از حقیقت خود ساخته ی انسان آگاه فاصله گرفته و در نهایت اوست که بیگانه تلقی می شود. دیوانه ای که صلاحیت رهبر گله را زیر سوال گرفته.و رهبرانی که از عقل های کوچکمان ( عقل هایی که در درون خود پرورده نشده اند و فقط تکثری هستند از تعدادی باورهای تحمیلی) در طول تاریخ شکل گرفته اند و زمام رهبری را به سوی با هم بوده گی و چریدن در چمن زاری مصنوع میکشند .

این داستان ، روایت دیوانگانیست که سکوت سینه یشان را به گنگ لب رسانده و خود بودن را فریاد میزنند و...

در جستجوی حقیقت واپاشانده میشوند

                                                 میان  <واقعیت> و <رویا>